Zondag 9

De freethinker kat-en-christus

Zondag 9

Het Oude Testament leert hoogst vreemde zaken

De vrijdenker gaat breeduit zitten in zijn luie stoel, neemt zijn zak met pop-corn, en denk nu echt van de verhalen te gaan genieten.

Dus God schiep het heelal en gaat een pannenkoek eten bij Sara?
”Inderdaad een dwaze gedachte, maar dat is het hart van het christelijk geloof”, laat Strengholt de dappere christen uitroepen. ”God zoekt een relatie met mensen. In Jezus kreeg dit zijn hoogtepunt toen hij broodjes en visjes at met mensen”.
”Too bad you weren’t there” is echter wel de implicatie van zijn laatste opmerking. Het ’God zoekt een relatie met mensen’ heeft niet veel om het lijf, indien hij dat enkel in verhaaltjes uit de ijzertijd doet.

Waren er nou echt geen babies en kleine kinderen in Sodom en Gomorra die zich niet aan sodomie bezondigd hadden?
De vrijdenker zoekt weer spijkers op laag water, laat Strengholt weten; de vragensteller is niet in staat de tekst inzichtig te lezen. Vanzelfsprekend ging het hier om vijftig mensen die men verantwoordelijk kan beschouwen voor hun gedrag. Overigens vechten Strengholt en de vrijdenker nu een Don Quichot gevecht uit, aangezien volgens het verhaal tien rechtvaardigen de steden ook gered zouden hebben en men dus beter over dat getal zou kunnen kibbelen. Maar volgens het verhaal konden zelfs geen tien gevonden worden.

”Er was veel meer aan de hand dan sodomie; de mensen schonden de wetten van gastvrijheid, ze waren lui, trots en rijk, en ze zorgden niet voor de armen”, krijgen we nog te horen, met de toevoeging dat we dat elders kunnen lezen. Strengholt zegt niet waar, maar kan enkel op Ezechiël 16:49 doelen, waar staat dat ze zich hoogmoedig gedroegen en niets deden voor de armen en de machtelozen. Er staat daar echter niets over lui en rijk. Met uitzondering van dat ze niets voor de armen deden verschillen deze kenmerken sowieso in niets van welke moderne maatschappij dan ook, en wordt het juist nog moeilijker in te zien dat het oordeel rechtvaardig was. Ik vraag me daarom af waarom dit eraan toegevoegd moet worden. Bovendien beweert het originele bijbelverhaal wel degelijk: ”…alle mannen van Sodom liepen bij Lots huis te hoop, jong en oud, niemand uitgezonderd” (Gen 19:4) om aan deze gang rape deel te nemen. Het kan zijn dat onze apologeet er moeite mee heeft deze zin te blijven verdedigen. Of anders is zijn probleem misschien dat God deze steden enkel voor het vergrijp van sodomie vernietigt. Maar in dat geval begrijpt de apologeet niet dat het in het verhaal helemaal niet gaat om het praktiseren van homoseksualiteit. Dat Lot zijn dochters aanbiedt laat zien dat hij begreep dat het gewoon heteroseksuelen waren. Maar dit aanbod werd niet aangenomen, waaruit men kan concluderen dat men helemaal niet uit was op seks, maar op de ultieme vernedering van de gasten, oftewel het was verfoeilijke hate crime.

 
In ieder geval is de behandeling van dit vraagstuk door de apologeet, op de opmerking waarmee hij begint na, niet erg bevredigend naar mijn smaak. Strengholt beantwoordt de vraag niet.

Het grootste probleem wat betreft dit verhaal is niet wat hierboven besproken is, maar wat in het verhaal wordt weggelaten, wat stilzwijgend wordt aangenomen, namelijk dat vrouwen en kinderen überhaupt helemaal niet meetellen. Uiteraard moeten er in een stad onschuldige babies en peuters wonen, en geen enkele vrouw kwam opdagen rondom Lots deur. Maar toch worden alle kinderen en vrouwen in Gods oordeel weggevaagd. We zien dit keer op keer in de oudste verhalen van het Oude Testament. De vraag van de vrijdenker had al gesteld kunnen worden met betrekking tot het zondvloedverhaal, waar God uitroeit op de manier die we kennen van de gruwelijkste oorlogsmisdadigers van het naziregime. In de verhalen van de omzwervende Israëlieten in de woestijn zien we ook dat wanneer de doodstraf wordt uitgesproken over een man, zijn vrouw en kinderen en zelfs zijn vee hetzelfde oordeel ondergaan. Dit geheel in strijd met een Mozaïsche wet die stelt dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen zonde en de zoon niet om de vader ter dood gebracht mag worden en omgekeerd, een wet die er blijkbaar pas later bijverzonnen is (in een tijd dat vrouwen overigens nog steeds niet meetelden).

Op één zaak met betrekking tot dit onderwerp gaat Strengholt wel in. Hij ziet een mogelijkheid om het ’Head I win, Tales You Lose’-spelletje weer eens te spelen wanneer hij op gemopper van de vrijdenker die stelt dat Lot net zo verdorven was als de rest van de mannen van Sodom, maar hij juist gered werd, het antwoord kan geven dat het juist prachtig is dat God slechte mensen genade schenkt! God heeft ons niet als marionetten geschapen, concludeert hij. Blijkbaar enkel als speelgoed waar naar willekeur mee gesold mag worden.

Hoe kan men het verhaal uit 2 Kon. 2 geloven waar twee beren 42 kinderen verscheuren omdat ze Elisa ’kale’ noemden? Ging het om superberen?

Hier komt Strengholt gelukkig weer op zijn best voor de dag.
Eenvoudig, zegt Strengholt, door vuistregel 2 toe te passen! Wanneer een woord in de bijbel je niet aanstaat leg je uit dat het eigenlijk iets anders betekent. Ze werden dus waarschijnlijk uit elkaar gedreven, niet verscheurd. Dit levert ook het voordeel op dat je het verhaal op de zondagsschool kan gebruiken!

Strengholt beklemtoont nog eens dat de christen de bijbel leest door de bril van wat de gelovige wil horen en hem/haar wel aanstaat. Dit streven is voor de christen allesbepalend, de leidraad voor het hele geloof. Dat een vrijdenker dit maar niet begrijpt, hoevaak hij er ook op gewezen wordt, doet een christen concluderen dat de vrijdenker zeer traag van geest is, of, erger nog, willens en wetens niet van de mooie boodschap van de bijbel wil weten.